عکسی که در بالا مشاهده می کنید پیراهن به جای مانده از شهید موسی یوسف زاده است که نزد برادر کوچکشان نگهداری می شود

به مراسم بزرگداشت مقام شهید موسی یوسف زاده که توسط مدارس روستای هور برگزار شد رفتیم

قبل از شروع مراسم

قرآن و گلاب و مزار شهید موسی یوسف زاده

آغاز مراسم

برادر آزاده ی شهید ، امام جمعه فاریاب و مسئولین آموزش و پرورش

دو نفر از برادران شهید

ادای احترام

بخش قرائت اشعار شهید یوسف زاده توسط یکی از دانش آموزان

سخنرانی امام جمعه فاریاب

حمل عکس شهید توسط یکی از دانش آموزان

شرکت کنندگان در مراسم

برادران بزرگ شهید در مراسم 

حمل دسته گل به طرف مزار شهید

گل افشانی و غبار روبی مزار شهید

قدر دانی و تشکر از برگزار کنندگان و بیان خاطره ای از شهید توسط برادر بزرگوارشان

مداحی

سه نفر از برادران شهید و پایان مراسم

موسی اهل شعر بود ، این ویژگی را شاید از مرحوم پدرمان به ارث برده بود . پدر به موسی معمای جالبی یاد داده بود که موسی هم آن معما را به من یاد داد .

موضوع معما به این صورت بود : موسی ابتدا نام پدر را در وسط یک صفحه سفید می نوشت « محد ایسف » که البته ترجمه شهری آن می شود « محمد یوسف » .

بعد چهار مصرع شعر را به صورت یک مربع اطراف اسم پدر می نوشت ، البته هر چهار مصرع فاقد حرف اول بودند . سپس موسی از ما می خواست که با توجه به اسم پدر و پدربزرگمان ، حروف محذوف اول و آخر هر مصرع را تکمیل کنیم . اگر می توانستیم که می توانستیم ، اگر نمی توانستیم موسی راهنمائیمان می کرد که با برداشتن حرف اول اسم پدر و حرف اول اسم پدر بزرگ ( همین طور تا آخر ) کلمات حذف شده درست می شوند . این طوری :

ارسال شده توسط : حاج احمد یوسف زاده ، برادر شهید

یک روز موسی گفت : یکی ای حروف سوره ی قل هوا ... در نظر بِگر ، مُ اگوم که چه حرفی در نظرت گِفته . در حالی که باورم  نمی شد ، یک حرف از سوره قل هوا ... را در نظر گرفتم . موسی چهار مصرع شعر خواند ، بعد از خواندن هر مصرع از من می پرسید حرفی که در نظر گرفته ام در کدام مصرع وجود داشت و من هم به او جواب می دادم . وقتی چهار مصرع شعر که در عین هم قافیه بودن ، معنای خاصی هم نداشتند را خواند ، کمی فکر کرد و بلافاصله دقیقا همان حرفی که من در نظر گرفته بودم را گفت .

خیلی تعجب کردم ، او وقتی حیرت مرا دید، گفت : حلا یه حرفی دگه در نظر بگر ، گرفتم و او شعرها را خواند و باز هم حرف مورد نظر مرا گفت . بچه های دیگر هم هر کدام حرفی در نظر گرفتند و موسی بدون هیچ اشتباهی به آنها گفت که چه حرفی در نظر گرفته بودند .

بعد از این بازی موسی به ما یاد داد که چطور می فهمد ما از میان ۴۲ حرف سوره قل هوا... کدام حرف را در نظر گرفته ایم . شما هم این بازی که ریشه در ریاضی دارد را یاد بگیرید و به عنوان یادگاری از شهید موسی داشته باشید .

۱ ـ  از دوستمان می خواهیم یکی از حروف سوره قل هوا... را در نظر بگیرد .

۲ - این رباعی را برای او می خوانیم و از او می خواهیم که دقت کند و به ما بگوید که حرف مورد نظر در کدام مصرع وجود دارد .

رباعی :

من در شرفم به علم دفتر مطلق

شمسم، قمرم، شریک زهره ز شفق

هر کو هر در ز لؤلؤ لؤلؤ فر

گویند ز تحت فوق حی یحق

۳ - برای هر مصراع به ترتیب اعداد ۱ ، ۲ ، ۴ و ۸ را در نظر می گیریم .

۴ - سه کلمه کلیدی « بسمال » « هرحنی » و « قود کف » را که هر کدام ۵ حرف دارند در ذهن آماده می کنیم ( بهتر است اشعار و این سه کلمه کلیدی را حفظ باشیم تا به اصطلاح غیب گویی ! ما برای مخاطب جذاب تر باشد )

۵ - حالا فرض می کنیم بعد از خواندن اشعار ، مخاطب به شما گفته است که حرف موردنظرش در مصرع اول و سوم و چهارم بوده است .

۶ - در این حالت شما اعداد متعلق به هر مصرع را با هم جمع می کنیم یعنی ۱۳ = ۸ + ۴ + ۱

۷ - حالا سه کلمه کلیدی « بسمال » ، « هرحنی » و « قودکف » را دوباره در ذهن بیاورید و محاسبه کنید حرف سیزدهم در میان این ۱۵ حرف کدام است .

به راحتی می بینید حرف « د » است . پس به دوستتان می گویید که شما حرف دال را در نظر گرفته بودید و خواهید دید که او با تعجب تصدیق می کند .

تبصره : اگر شما چهار مصرع شعر را خواندید و دوست شما گفت که حرف مورد نظرش در هیچ کدام از مصراع ها نبوده بی درنگ به او بگوئید : شما حرف « ص » را در نظر گرفته اید .

ارسال شده توسط : حاج احمد یوسف زاده ، برادر شهید

موسی ، جوان خوش ذوقی بود . آدم از همنشینی اش سیر نمی شد ، همیشه چیزی برای یاد دادن به دیگران داشت ، سال های آخر رژیم شاه او در دانشسرای کرمان درس می خواند.یک روز که به روستا آمده بود به من گفت : احمد بیا تا خُوی کاغذ ، بِیشِت یِه غوری درست کَنُم ( ترجمه ی فارسی : احمد بیا تا با کاغذ یه غوری برات درست کنم ) با خوشحالی از وسط دفترچه صد برگم یک برگه سفید کندم و دادمش .

او با همان انگشتان کشیده اش شروع کرد به تا زدن کاغذ ، ۲۰ بار آن را  تا زد ، در آخرین حرکت با یک فوت محکم به داخل کاغذ تا خورده ، در چشم به هم زدنی یک قوری سفید که دو تا دسته هم دو طرفش داشت درست کرد ، هنوز تعجب من از درست کردن آن قوری قشنگ تمام نشده بود که موسی اضافه کرد : تازه چایی هم اَبو توش دَم کَنی !

گفتم : شوخی اَکنی! گفت : راست اَگُم . گفتم : تَلا درست کَن . موسی مقداری چای خشک ریخت توی قوری ، بعد کتری را از روی زغال های اجاق برداشت و تا نیمه قوری کاغذی را پر از آب جوش کرد و گذاشت روی « مَنگَل » ها ( زغال های گداخته ) ، من هاج و واج داشتم نگاه می کردم . موسی وقتی تعجبِ مرا دید برایم توضیح داد که آتش زیر قوری اجازه نمی دهد آب ، کاغذ را از بین ببرد ، از طرفی آب هم نمی گذارد که آتش ، قوری کاغذی را بسوزاند .

این نبرد آب و آتش برای حفظ قوری برایم جالب بود .

ارسال شده توسط : حاج احمد یوسف زاده ، برادر شهید